Jeroen Gubbels (23 jaar)

Jeroen Gubbels maakt plannen voor zijn toekomst. Hij gaat uit huis en zelfstandig wonen, eerst maar eens zijn nieuwe kamers inrichten. Als hij eenmaal gesetteld is wil hij graag aan de slag in de horeca.

Jeroen is niet zo’n makkelijke prater. Hij houdt het liefst alles kort en bondig. Bij dit interview is zijn moeder aanwezig die hem op enkele momenten aanvult. Jeroen ervaart zijn problemen met NF1 niet zozeer. Hij denkt heel nuchter na en zijn motto luidt: ‘Als ik iets krijg dan krijg ik iets, het is niet te hopen maar dan is het vroeg genoeg om te zien hoe je verder leeft’. Vooralsnog heeft Jeroen voldoende en uitdagende plannen. Het op zichzelf gaan wonen is een grote stap, hij wordt daarbij ondersteund met 24-uursbegeleiding.

De NF1 is bij Jeroen op zijn vierde vastgesteld. Hij heeft daarna het basis onderwijs doorlopen op een school voor speciaal onderwijs. Deze school heeft Jeroen in het bijzonder ondersteund. Moeder vertelt dat zelfs bij het regelmatige ziekenhuisbezoek leerkrachten meegingen, NF1 was voor hen helemaal nieuw. Zelf weet hij echt niet meer van eventuele ondersteuning die hij daar gehad zou hebben. Hij heeft zijn opleiding voortgezet op de praktijkschool en heeft daar vooral geleerd voor het horecavak. Dat is voor de toekomst ook één van zijn grote wensen: werken in de horeca!

Na de praktijkschool heeft Jeroen een uitkering gekregen en heeft hij in het kader van de dagbestedingsregeling gewerkt bij een grootgrutter. Volgens Jeroen had hij daar wel af en toe een probleem met de baas. Daarna is hij overgestapt naar een grootwinkelbedrijf en voert daar allerlei hand en spandiensten uit. Uiteindelijk wil hij toch naar de horeca, het aspect van de zorg en omgang met mensen spreekt hem zeer aan. Jeroen houdt van gezelligheid!

Jeroen heeft meerdere onderzoeken ondergaan en er zijn op het psychosociale vlak best wel afwijkingen geconstateerd. Maar Jeroen kan daar best mee leven, hij is gelukkig met zichzelf. Jeroen: ‘Ik ben één en al positief’. Jeroen heeft contacten met andere mensen met andere aandoeningen. Hij voelt zich daar thuis en zij zien Jeroen als een graag geziene gast. Jeroen straalt dan van kop tot teen.

Jeroen staat ook in een soos en daar staat hij twee keer per maand achter de bar. Jeroen: ‘Achter de bar, lekker biertjes tappen’. Dat het erg gezellig is blijkt wel uit de Nederlandse muziek die daar gedraaid wordt. Vanzelfsprekend heeft Jeroen ook hobby’s zoals koken, fietsen, internetten (social media) en darten.

Dat er ook momenten zijn dat het allemaal wat moeilijker is, natuurlijk. Zo bijvoorbeeld, het moment dat het niet meer ging bij de rijlessen, het overzien van complexe verkeerssituaties was nog te moeilijk. Vanzelfsprekend ben je dan even boos en verdrietig maar dan valt er goed over te praten en dan is het weer goed. Eerst maar eens proberen met een brommobiel, daar ervaring mee opdoen en leren en dan later nog eens proberen.

Tot slot nog even over de 24-uursbegeleiding en het zelfstandig wonen. Jeroen gaat er wel van uit dat moeder’s vriendin die boekhoudster is zijn administratie komt doen. Als ze dat nog niet wist; bij deze! Moeder sluit wijs af met: ‘De grond zakte onder mijn voeten weg toen ik hoorde van de NF1. Maar door veel liefde en tijd aan je kind besteden kom je heel ver. Wees vooral eerlijk en open en neem je kind overal mee naar toe, maak van de vele ziekenhuisbezoekjes een feestje’.